Üniversiteye mi geldik, yoksa açlık oyunlarının ortasına mı düştük belli değil. Sistem bize öyle bir "mükemmellik" illüzyonu satıyor ki, daha yirmili yaşların başında ruhunu teslim etmiş, tükenmiş bir nesle dönüştük. Okul dersleri yetmez; staj bul, yan dal yap, open-source projeye koş, topluluk yönet, GitHub’ı yeşile boya, LinkedIn’de sürekli "harika bir gelişmeyi paylaşmaktan gurur duy!" ​Durup dinlenmenin, hiçbir şey yapmadan gökyüzüne bakmanın "zaman kaybı" ve suç sayıldığı bir kişisel gelişim terörünün içindeyiz. Akran zorbalığının modern versiyonu bu: Herkes sürekli çok başarılı, herkes sürekli bir yerlerin kurucusu, herkes harika networkler kuruyor. Peki arkada ne var? Gece gelen anksiyete krizleri ve "yetersizim" hissi. Robot değiliz, insanız. Robotlar bile aşırı yüklenince kısa devre yapıyor. 21 yaşında hayattan bıkmış birer zombiye dönüşmeyi başarı saymayı bırakmadığımız sürece, kazandığımız o unvanların hiçbir önemi olmayacak. Rahatlayın, her şeyi aynı anda yetiştiremezsiniz